เงื่อนไขในการได้ - ต้องคุยกับพี่ทามาโอะในร้านน้ำชาในหัวข้อ "สมัยเรียนมัธยมต้น" ตอนที่เราอยู่ปี 1 เท่านั้นนะคะ
(พอดีตอนได้มา พี่ทามาโอะชวนเราไปร้านน้ำชาเองเลย สบาย 555+)
สึคุชิ - เอ๊ะ .... ทามะนี่ ทามะ!
จู่ๆก็มีคนเรียก ผมเลยเงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่
พูดได้ว่าการเดินไปพลางอ่านไปหนังไปด้วยเป็นความสามารถพิเศษของผม
จนถึงตอนนี้ ก็มีชนเสาไฟฟ้าบ้าง ชนคนที่เดินไปมาบ้าง
เจ้านั่นก็กระหยิ่มยิ้มย่องมาหาและก็แตะไหล่ผม
พี่ทามาโอะ - เจ็บนะ.....
สึคุชิ - ว้าวว นี่มันบังเอิญสุดๆเลย มาทำอะไรแถวนี้เหรอทามะ?
พี่ทามาโอะ - หรือว่านายคือ สึคุชิ?
สึคุชิ - เอ๊ะ? ก็แหงล่ะสิ จะเห็นเป็นคนอื่นได้ยังไงล่ะ
สึคุชิ.. เพื่อนร่วมชั้นตั้งแต่ประถมจนมัธยมต้น และชอบยกยอตัวเองด้วยคำว่า"แฮ่ม"
คนที่เรียกผมว่า "ทามะ" เหมือนแมวเนี่ย ก็มีแค่สึคุชิคนเดียว
เพราะฉะนั้น ทันทีทันใด ความทรงจำของผมกับเขาที่อยู่ตรงหน้าก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ
ก็เลยคิดว่า เป็นผู้ใหญ่แล้วน่าจะรู้สึกว่าการเรียกแบบนี้มันผิด
พี่ทามาโอะ - ไม่ได้เจอกันตั้งแต่พิธีจบการศึกษาชั้นมอต้นเลยนะ
สึคุชิ - มั้งนะ? ประมาณสองปีได้แล้วล่ะ
พี่ทามาโอะ - ไม่รู้เลยว่านายกลับมา
สึคุชิ - เอ๋? เมื่อเช้าฉันก็ตอบเมล์มือถือไปแล้วนา เอ้อ พูดถึง ฉันไม่รู้ที่อยู่อีเมล์ของนายเลยนี่ ฉันน่าจะเป็นคนพูดมากกว่านะ！
พอผมถูกพูดแบบนั้นว่า ส่งมาที่มือถือแล้ว ผมก็เอาเอามือถือขึ้นมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง
ทั้งๆที่มีเมล์มือถือกับอีเมล์แท้ๆ แต่ผมก็ไม่เคยบอกเมล์มือถือกับใครหรอก
พี่ทามาโอะ - อินฟาเหรดเหรอ? ทำไงยังไงล่ะ
สึคุชิ - ทามะ นายนี่ไม่เปลี่ยนสักนิดเลยน้า
หมายความว่ายังไงเนี่ย
หลังจากที่สึคุชิเรียนจบชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนฮาบาทากิแล้ว ก็ไปเรียนต่อที่โรงเรียนเซนริวเซ (อันนี้หาความหมายไม่ได้จริงๆค่ะ)
บันไดเลื่อนที่โรงเรียนฮาบาทากิ น่าแปลกที่มันมีกรณีเหมือนสึคุชิ
เพราะว่าจับไต๋ได้ก็เลยอยากฟัง
แต่เหตุผลหรือรายละเอียด ผมไม่อยากรู้หรอกนะ
เพียงแค่ว่า ส่งเมล์หากัน บ่งบอกสารทุกข์สุขดิบของอีกฝ่าย สึคุชิก็จะบอกอย่างสนุกสนาน
สึคุชิ - อ๊ะ สายแล้วล่ะ ฉันมีนัดที่สถานีน่ะ ต้องไปแล้วล่ะ
พี่ทามาโอะ - ยุ่งตลอดไม่เปลี่ยนเลยนะ
สึคุชิ - ทามะนั่นแหละ บางทีก็ยุ่งกว่าฉันอีก
พี่ทามาโอะ - เดี๋ยวก็หกล้มหรอก มองข้างหน้าด้วยสิ
ผมมองตามหลังสึคุชิที่เดินไปแล้ว พอบอกว่าเป็นห่วง
สึคุชิก็บอกว่ามันพิลึกนะ แล้วก็หัวเราะแค่นๆออกมา และเขาก็วิ่งไปที่สถานี
